Kendi kendime...

İçimde bir yerde sıkışıp kalmış bir ilham, bir tutku bir heyecan var...ama o kadar derinlerde, o kadar silik, ve o kadar şekilsiz ki...varlığını sadece HİSSETTİRİYOR...bir türlü şekle bürünüp, somutlaşıp çıkamıyor ortaya..sadece, bazen bana bakan insanlar gözlerimin içinde onu görebiliyor ve o ışığa çekiliyorlar..
Ben de aynaya bakıp aynı ışığı görmeye çalışıyorum, ama uzun süre aynaya bakınca yok oluyor insan...

Sabah kalkınca, yaşama sevinci, herhangi bir işi zevkle, tutkuyla yapmak için duyulan heyecan, kendini yokoluncaya kadar verecegin bir kayboluş/varoluş yoksa içimde..o zaman yaşamıyorum gerçekte...ölüyüm ben yaşayan...yeniden doğmak için çabalayan...Sürekli ölüp doğuyorum aslında...ama bazen ölü devreler uzun geçiyor...nadasa bırakılan toprakta filizler geç çıkıyor...
oturup beklemekle olmuyor, yoksa oluyor mu? Bilmiyorum...
Kendi kendime yim hayatta,
Kendi kendime konuşuyor,
Kendi kendimi keşfediyorum...