Anneannemiz öldü, artık o yok.
Ve o yok olunca, ne o odaların, ne o eşyaların ne de o evin içinde geçen onlarca yıllık anıların bir anlamı kalmıyor.
Oysa Anneannemin gölgesi dağ gibiydi, sesleri ırmaktan bir esinti, bir müzik nağmeleri gibi gelirdi. Sevgisindeki mülayimlik ve şefkat bizler için en büyük güçtü.Anneannem 3sene önce bu gün vefat etti..
Ve, anneannemden geriye boş, sessiz bir ev kaldı. Hiçbir bedenin doldurmayacağı köşeler boş, bomboş kalmıştı. Sahibiyle birlikte o koca saltanat, o cıvıl cıvıl sesler ile dolu hayat, o 75 yıl bıkmadan usanmadan didinen, direnen beden göçüp gitmişti.
Anneannem, bütün evi ve evin içinde yaşayanların hayatını dolduran tek ve en büyük varlıktı. O sesiyle, o şefkatiyle, o sevgisiyle,o evin direğiydi. Onun gözü, kulağı her an üstümüzdeydi. Evde bildiğiniz ne varsa onun elinden çıkmaydı. O alırdı, o pişirsin, o yıkasın, o diksin, o okşasın o avutsun, o sevsin, o yedirsin isterdi.. iğneden ipliğe evin içinde her şeyin yerini gözü kapalı o bilirdi. Bir şey yerinde olmadığında ilk fark eden ve sorgulayan o olurdu.
Bütün bunları yapan anneannem, kendisi için, evet kendi için ne mi istedi? Tek kelimeyle “Hiç”. Çünkü onun hayatında “kendim” diye sözlüğünde bir kelime yoktu. O kendine özgü kurguladığı bir düzen, bir hayat, bir aile oluşturmuştu. Onun her şeyi o ev, anıları ve evin içindekilerdi. Onun kendine ait olan o kadar çok şeyi vardı ki, bunlar ona yetip artıyordu. Bu yüzden özel, ayrıcalıklı bir şeyi asla istemezdi. Onun tek arzusu ve isteği evinin içinde doğup büyüyenlerin karınları tok olsun, ele güne muhtaç olmasın, sağlıklı büyüyüp istedikleri okulları okusun, günü ve zamanı geldiğinde evlensin, yuva kursun. Torunları olsun okuyup büyük adam olsunlar hiç kimsenin geçim derdi olmasın.. Onun en büyük isteği ve mutluluğu bunlardı. O bütün bunları isterken asla pes etmedi. Hatta bu isteklerini ölümün geldiği ana kadar bıkmadan, usanmadan sürdürmek isteyen tek varlıktı.Son ana kadar seni gelinlikli göremedim kısmet olmadı ,senin çocuklarını koklayıp sevemedim bana nasip değilmiş ;diyordu... O yüzden asla bu varlığın yeri doldurulamaz.Seni çok sevdim, seviyorum ,seveceğim...
Sözü fazla uzatmayayım. Son söz …
Seni çok seviyorum anneanne.
Gittiğin yerlerde mutlu ol. Mekanın cennet olsun...
